top of page
ANJA _ GBB-ineenflits 2-6-17 (1).jpg

Verdriet, hoe ga je ermee om?

Bijgewerkt op: 23 aug. 2021

Een heftig diagnose, een gruwelijk ongeluk of het verlies van een dierbare. Helaas komt niemand ongeschonden het leven door. Maar hoe geef je verdriet en geestelijk trauma een plek, zodat je het niet alleen maar als negatieve ballast meesleept, maar toch op een positieve manier verder kunt?


De emotie voelen Schaamte, eenzaamheid, verdriet, leegte, boosheid, het gevoel dat je niks waard bent. Er zijn weinig gevoelens zo naar als deze. En toch heeft het zin ze te voelen, hoe verschrikkelijk ook. Vaak vinden we ergens diep van binnen dat we ons niet rot mógen voelen om bepaalde situaties of denken we stiekem dat we ons niet moeten aanstellen.


Een verlies is vaak ontwrichtend. Veel mensen hebben het gevoel alsof de bodem onder hen wordt weggeslagen. De droom om samen oud te worden, om je kind te zien opgroeien of nog één kerst samen te vieren. Het spat allemaal uiteen.


Loop niet voor het gevoel weg. Dat is namelijk het slechtste wat je kan doen. Nare emoties die worden weggestopt, komen tenslotte vaak 10 keer vervelender weer bovendrijven. Misschien niet meteen, maar zeker later. Het kan zelfs 10 jaar later nog tevoorschijn komen. Het blijft maar sudderen en energie vragen, Als je er te lang mee blijft lopen kan je uiteindelijk last krijgen van lichamelijk - en/of geestelijke klachten. Dan duurt dan lagerder voordat je er achter komt waar de klachten vandaag komen en voordat ze weer verdwijnen.


Verder kunnen Wat mensen vaak confronterend vinden is dat het gewone leven doorgaat. Mensen om je heen staan op, gaan naar hun werk, hebben lol, vieren het leven, maar voor jou is de wereld stil blijven staan op de dag en het uur van het overlijden – opeens werd alles anders.


Als iemand sterft, staat het rouwen op de voorgrond. Je dwaalt rond met je ziel onder de arm en je weet niet waar je het zoeken moet. Tot je op een bepaald moment de overledene een plek kunt geven in je levensverhaal. Dat kost tijd. Neem die tijd. Toch zal een overledene altijd deel blijven uitmaken van je leven.


In onze snelle samenleving is het moeilijk te accepteren dat iets tijd vraagt. Toch is dat de enige weg: rouwen heeft tijd en aandacht nodig. We lopen er in een boog omheen, of durven het verdriet niet aan te raken. Het is dan ook goed om mensen om je heen te verzamelen met wie je wel kunt praten en huilen. Het uitspreken van het hele palet aan emoties, en de erkenning van anderen dat jouw gevoelens er mogen zijn, zorgen ervoor dat je het verdriet beter kunt verwerken.


Diegene die blijven hangen

De eerste, heftige emotie verliest na verloop van tijd meestal vanzelf zijn scherpste randje, de grootste pijn krijgt steeds meer een plekje. Tijd heelt alle wonden. Tenminste meestal: “Bij 90 procent van de mensen gaat het vanzelf. Zonder hulp. Maar zo’n tien procent lukt het niet om een trauma achter zich te laten.


Als je continu blijft hangen in wat gebeurd is, is het lastig om verder te gaan. Je kunt het vergelijken met een langspeelplaat die blijft hangen. Dat is één theorie, die nog niet wetenschappelijk bewezen is, maar ik vind het een heel logische verklaring waarom mensen het verleden soms niet achter zich kunnen laten.”