top of page
ANJA _ GBB-ineenflits 2-6-17 (1).jpg

Verdriet, hoe ga je ermee om?

Een heftig diagnose, een gruwelijk ongeluk of het verlies van een dierbare. Niemand komt helaas ongeschonden het leven door. Maar hoe geef je verdriet en geestelijk trauma een plek, zodat je het niet alleen maar als negatieve ballast meesleept, maar toch op een positieve manier verder kunt?

Schaamte, eenzaamheid, verdriet, leegte, boosheid, het gevoel dat je niks waard bent. Er zijn weinig gevoelens zo naar als deze. En toch heeft het zin ze te voelen, hoe verschrikkelijk ze ook zijn. Vaak vinden we ergens diep van binnen dat we ons niet rot mógen voelen om bepaalde situaties of denken we stiekem dat we ons niet moeten aanstellen.


De emotie voelen Loop niet voor het gevoel weg. Dat is namelijk het slechtste wat je kan doen. Nare emoties die worden weggestopt, komen tenslotte vaak 10 keer vervelender weer bovendrijven. Misschien niet meteen, maar zeker later. Het kan zelfs 10 jaar later nog tevoorschijn komen. Als je er te lang mee blijft lopen kan je uiteindelijk last krijgen van lichamelijk - en/of geestelijke klachten. Dan duurt het zeker langer voordat je er achter komt waar de klachten vandaag komen en voordat ze weer verdwijnen. Een verlies is vaak ontwrichtend. Veel mensen hebben het gevoel alsof de bodem onder hen wordt weggeslagen. De droom om samen oud te worden, om je kind te zien opgroeien of nog één kerst samen te vieren. Het spat allemaal uiteen.


Wat mensen vaak confronterend vinden is dat het gewone leven doorgaat. Mensen om je heen staan op, gaan naar hun werk, hebben lol, vieren het leven, maar voor jou is de wereld stil blijven staan op de dag en het uur van het overlijden – opeens werd alles anders.


Verder kunnen In onze snelle samenleving is het moeilijk te accepteren dat iets tijd vraagt. Toch is dat de enige weg: rouwen heeft tijd en aandacht nodig. We lopen er in een boog omheen, of durven het verdriet niet aan te raken. Het is dan ook goed om mensen om je heen te verzamelen met wie je wel kunt praten en huilen. Het uitspreken van het hele palet aan emoties, en de erkenning van anderen dat jouw gevoelens er mogen zijn, zorgen ervoor dat je het verdriet beter kunt verwerken.


Als iemand sterft, staat het rouwen op de voorgrond. Je dwaalt rond met je ziel onder de arm en je weet niet waar je het zoeken moet. Tot je op een bepaald moment de overledene een plek kunt geven in je levensverhaal. Dat is het tweede, symbolische overlijden, wat nodig is om verder te kunnen gaan. Toch zal een overledene altijd deel blijven uitmaken van je leven. Wat helemaal oké is.


Diegene die blijven hangen

De eerste, heftige emotie verliest na verloop van tijd meestal vanzelf zijn scherpste randje, de grootste pijn krijgt steeds meer een plek. Tijd heelt alle wonden, zeggen ze . Tenminste meestal: “Bij 90 procent van de mensen gaat het vanzelf. Zonder hulp. Maar zo’n tien procent lukt het niet om een trauma achter zich te laten. Waarom dat zo is, weten we niet precies.

Als je continu blijft hangen in wat gebeurd is, is het lastig om verder te gaan. Je kunt het vergelijken met een langspeelplaat die blijft hangen. Dat is één theorie, die nog niet wetenschappelijk bewezen is, maar ik vind het een heel logische verklaring waarom mensen het verleden soms niet achter zich kunnen laten.”


Ideaalbeeld

Zij hebben extra hulp nodig, maar het gotendeel kan zichzelf ‘repareren’. Acceptatie is daarbij belangrijk. “Littekens accepteren betekent dat je een ideaalplaatje loslaat. Niet alleen een ideaalplaatje wat betreft je uiterlijk, maar ook een ideaalbeeld van wie je zou moeten zijn of hoe je leven eruit moet zien. Littekens in elke vorm of maat, of ze nu lichamelijk of geestelijk zijn of veroorzaakt worden door ziekte of ongeluk, confronteren je praktisch altijd met je eigen kwetsbaarheid. En over het algemeen vinden we het als mensen niet erg prettig om ons kwetsbaar te voelen en te laten zien.”

Belangrijk is het, dat je niet blijft hangen in wat gebeurd is, maar dat je jezelf herdefinieert. “Is het erg om je kwetsbaar te voelen en niet onv